بهمناسبت ۳۰ آبان، بزرگداشت ابونصر فارابی
فارابی: معمار عقلانیت و خرد در تمدن اسلامی
در این مقاله، به زندگی، اندیشه و آثار ابونصر فارابی، فیلسوف بزرگ جهان اسلام معروف به معلم ثانی، پرداخته میشود. از نظریه مدینه فاضله و پیوند دین و فلسفه تا تأثیر او بر فلاسفه بعدی و طبقهبندی علوم.
مقدمه: چرا باید فارابی را بیشتر بشناسیم؟
بیان مسئله:
در گستره تاریخ پرتلاطم اندیشه بشری، نامهایی میدرخشند که چون ستارگان راهنمای نسلهای بعدی شدهاند. در تمدن اسلامی نیز این درخشش با نام ابونصر فارابی گره خورده است؛ فیلسوفی که در قرن سوم و چهارم هجری میزیست و به حق، لقب «معلم ثانی» را پس از ارسطو، معلم اول، از آن خود کرد. با وجود این، امروز پرسش بنیادینی ذهن پژوهشگران و علاقهمندان به فلسفه را به خود مشغول کرده است: آیا ما توانستهایم فارابی را آنگونه که شایسته است، بشناسیم؟مسئله اصلی اینجاست که با وجود شهرت جهانی فارابی در محافل آکادمیک، گاه اندیشههای او در پس غبار تعصبات و سادهانگاریها کمرنگ شده و جایگاهش به عنوان «مؤسس فلسفه اسلامی» و «معمار خرد و عقلانیت» کمتر از آنچه باید، مورد توجه قرار گرفته است. شکاف میان میراث عظیم فارابی و درک عمومی از آن، به ویژه در جغرافیای فرهنگی خود او، به یک خلأ معرفتی تبدیل شده است.
ضرورت بحث:
ضرورت پرداختن به فارابی، امروز بیش از هر زمان دیگری احساس میشود. در دورانی که جهان اسلام با چالشهای متعدد فکری، اجتماعی و سیاسی دستوپنجه نرم میکند، بازگشت به اندیشههای فیلسوفی که کوشید میان وحی و عقل، دین و فلسفه، و اخلاق و سیاست آشتی برقرار کند، میتواند چراغ راه باشد.فارابی نهتنها یک فیلسوف نظری، بلکه اندیشمندی عملگرا بود که دغدغه اصلیاش ترسیم جامعهای آرمانی بر پایه فضیلت و خرد بود. او با طرح نظریه «مدینه فاضله»، الگویی از جامعه ارائه داد که در آن قدرت در خدمت دانش و عدالت قرار میگیرد.
پرداختن به این اندیشهها، به ما کمک میکند تا ریشههای بحرانهای کنونی خود را بهتر درک کنیم و به دنبال راهحلهایی اصیل و برخاسته از دل سنت فکری خود باشیم. از سوی دیگر، فارابی به عنوان حلقه اتصال میان فلسفه یونان باستان و فلسفه اسلامی، و همچنین پلی به سوی فلاسفه بزرگی چون ابن سینا، شخصیتی کلیدی برای فهم سیر تطور اندیشه در جهان اسلام است.
هدف از نگارش مقاله:
هدف این نوشتار، فراتر از ارائه یک زندگینامه خشک و صرفاً توصیفی، تلاشی است برای ارائه تصویری جامع و زنده از ابونصر فارابی. ما قصد داریم با قلمی تحلیلی، ضمن مرور مهمترین وقایع زندگی او، به واکاوی عمیق اندیشههای فلسفی، سیاسی و اجتماعیاش بپردازیم.بر آنیم تا نشان دهیم که چگونه این اندیشمند بزرگ از دل خراسان و ماوراءالنهر برخاست و با تکیه بر نبوغ خدادادی و تلاش خستگیناپذیر، نظامی فکری بنیان نهاد که قرنها بر جهان اسلام و حتی غرب تأثیر گذاشت. همچنین با معرفی آثار شاخص او، تلاش خواهیم کرد خواننده را با «نظام فکری» این فیلسوف بزرگ آشنا کنیم و راهکارهایی برای احیای میراث او در دنیای امروز ارائه دهیم.
بخش اول: از فاریاب تا بغداد؛ روایتی از زندگی معلم ثانی
زادگاه و تبار: ریشه در خاک خراسان
ابونصر محمد بن محمد بن طرخان فارابی، در حدود سالهای ۲۵۷ تا ۲۵۹ هجری قمری، در روستایی به نام «وسیج» از توابع شهر «فاراب» (یا فاریاب) در ایالت خراسان بزرگ، در نزدیکی رود سیحون (واقع در افغانستان کنونی) دیده به جهان گشود. این پیوند با سرزمین فاراب، علت اصلی شهرت او به «فارابی» است.اطلاعات مستند چندانی از دوران کودکی و نوجوانی او در دست نیست، اما آنچه مسلم است، این است که پدر و پدربزرگش از فرماندهان بلندپایه نظامی در دربار سامانیان بودند. این پیشینه خانوادگی نشان میدهد که فارابی در فضایی آمیخته با سیاست و قدرت رشد یافت، هرچند خود او بعدها مسیری کاملاً متفاوت را در پیش گرفت.
برخی پژوهشگران معاصر، با توجه به نزدیکی «مرو» به زادگاه فارابی و اهمیت این شهر به عنوان یکی از مهمترین مراکز علمی و فلسفی آن دوران، احتمال میدهند که او تحصیلات اولیه خود را در همین شهر آغاز کرده باشد.
سالهای تحصیل و سفرهای علمی
فارابی در دوران جوانی، تحصیلات مقدماتی را در زادگاه خود به پایان رساند و مدتی نیز به شغل قضاوت مشغول بود. اما روح ناآرام او که تشنه حقیقت بود، او را از این منصب راضی نمیکرد. به همین دلیل، در حدود چهل سالگی، فاراب را ترک گفت و رهسپار بغداد، پایتخت پرآوازه جهان اسلام، شد.بغداد در آن زمان، کانون ترجمه، مناظره و تلاقی اندیشههای گوناگون بود. فارابی در این شهر، ابتدا به فراگیری علوم متداول زمان خود مانند فقه، کلام و نحو عربی پرداخت و سپس به حلقه درس «یوحنا بن حیلان»، فیلسوف و مترجم مسیحی که از استادان برجسته منطق و فلسفه بود، پیوست. او نزد ابن حیلان، علوم یونانی و به ویژه منطق و فلسفه ارسطو را به شکلی عمیق و دقیق فراگرفت و به حلقه شاگردان خاص او تبدیل شد.
پس از مدتی، به پیشنهاد استادش، فارابی سفری به شهرهای «حران» و «قسطنطنیه» (استانبول امروزی) کرد و حدود هشت سال را در آن دیار گذراند. در این مدت، او به طور مستقیم با مکتب درسی قسطنطنیه آشنا شد و توانست میراث علمی و فلسفی یونان باستان را از منابع اصلی آن مطالعه و تکمیل کند. این سفر، نقطه عطفی در شکلگیری نظام فکری او بود و به او این امکان را داد تا علاوه بر فلسفه، در علوم دیگر همچون ریاضیات، نجوم، موسیقی و طب نیز به دانش عمیقی دست یابد.
بازگشت به بغداد و دوره پربار تالیف
فارابی پس از هشت سال اقامت در قسطنطنیه، دوباره به بغداد بازگشت و دو دهه از زندگی خود را در این شهر سپری کرد. این دوره، مهمترین و پربارترین مرحله زندگی علمی او به شمار میرود. او در این زمان، با وجود اینکه خود استادی مسلم در فلسفه و منطق بود، برای احترام به سنت علمی بغداد، در درس «ابوبشر متی بن یونس»، بزرگترین استاد منطق آن شهر، حاضر میشد.با گذشت زمان، آوازه دانش و نبوغ فارابی در سراسر بغداد و دیگر بلاد اسلامی پیچید و او به عنوان «استاد مسلم تمام علوم» شناخته شد. بیشترین آثار و تالیفات او، که تأثیری شگرف در فضای علمی و دینی پس از خود گذاشت، در همین دو دهه به رشته تحریر درآمد.
سالهای پایانی و کوچ اجباری به دمشق
با وجود آرامش علمی، فضای سیاسی-مذهبی بغداد در آن دوران چندان مساعد نبود. اختلافات فرقهای و تنشهای سیاسی، به ویژه با روی کار آمدن حکومتهایی که دیدگاههای فارابی را برنمیتابیدند، کار را برای او دشوار کرد. فارابی که اندیشههای سیاسی خود را با رفتار حکومت وقت در تضاد میدید، پیش از آغاز آشوبهای گسترده، بغداد را به مقصد دمشق ترک کرد.ورود او به دمشق همزمان با حکومت اخشیدیان بود، اما این آرامش دوام نیاورد و با حمله خارجی، دمشق نیز ناامن شد. فارابی بار دیگر سفر را برگزید و به مدت شش سال در مصر اقامت گزید. اطلاعات چندانی از چگونگی اقامت او در مصر در دست نیست، اما به احتمال زیاد در این مدت به تعمیق در فلسفه و تالیف کتاب مشغول بوده است.
سرانجام در سال ۳۳۸ هجری، پس از به قدرت رسیدن حمدانیان در دمشق، فارابی برای بار دوم به این شهر بازگشت و در دربار «سیفالدوله حمدانی»، حاکم دانشدوست و ادبپرور، از حمایت و احترام ویژهای برخوردار شد. او در همین شهر، در سال ۳۳۹ هجری قمری، در سن هشتاد سالگی دار فانی را وداع گفت و سیفالدوله شخصاً بر پیکر او نماز گزارد. آرامگاه او در گورستان «بابالصغیر» دمشق، از قدیمیترین قبرستانهای این شهر، قرار دارد و سالهاست که محل زیارت اهل دانش و اندیشه است.
بخش دوم: نظام فکری و اندیشههای بنیادین فارابی
۱. پیوند دین و فلسفه: آشتی وحی و عقل
دغدغه اصلی و محوری فارابی، ایجاد سازش و هماهنگی میان دین (شریعت) و فلسفه (حکمت) بود. او در دورانی میزیست که گروهی از متدینان، فلسفه را کفر و الحاد میدانستند و گروهی از فیلسوفان نیز به دین با دیده تحقیر مینگریستند.فارابی با هوشمندی تمام، نظریهای بدیع ارائه داد. او معتقد بود که حقیقت یکی است و دین و فلسفه دو راه برای رسیدن به همان حقیقت واحد هستند. به باور او، فلسفه، حقیقت را از راه برهان و استدلال عقلی و نظر میجوید، در حالی که دین، همان حقیقت را از طریق تمثیل، رمز و خیال به عموم مردم عرضه میکند.
بنابراین، میان دین پیامبر اسلام (صلّی الله علیه و آله) و حکمت یونانی هیچ تناقض ماهوی وجود ندارد و اختلافات ظاهری را میتوان با «تاویل» فلسفی برطرف کرد.
او خود را در کتاب «الجمع بین رای الحکیمین» (جمع میان آرای دو حکیم)، یعنی افلاطون و ارسطو، به اثبات این هماهنگی وامیدارد و نشان میدهد که این دو فیلسوف بزرگ نیز در حقیقت به دنبال یک هدف بودهاند. این نظریه، راه را برای ورود فلسفه به حوزههای دینی و تدریس آن در مدارس و حوزههای علمیه هموار کرد.
۲. نظریه معرفت و عقل فعال: نور خرد از عالم بالا
فارابی در نظریه معرفت خود، تلفیقی هوشمندانه از معرفتشناسی حسی ارسطو و معرفتشناسی افاضی (اشراقی) نوافلاطونیان ارائه میدهد. از نگاه او، شناخت انسان از دو مسیر حاصل میشود: نخست، از طریق حواس و ادراک جزییات که مقدمه و دروازه ورود به معرفت است. اما ادراک حسی تنها به ظواهر اشیا محدود میشود و نمیتواند به کنه حقایق راه یابد. دوم، ادراک کلیات و حقایق که نیازمند قوه تعقل است.نکته کلیدی در اندیشه فارابی اینجاست که او عقل انسانی را به تنهایی قادر به درک کلیات نمیداند، بلکه معتقد است که عقل آدمی تنها «مستعد» دریافت این کلیات است. برای فعلیت یافتن این استعداد، نیاز به منبعی خارج از وجود انسان است که فارابی آن را «عقل فعال» مینامد.
عقل فعال، موجودی مجرد و مفارق از ماده است که از آن به «روحالامین» یا «روحالقدس» نیز تعبیر شده است. فارابی برای تبیین رابطه میان عقل آدمی و عقل فعال، از مثال «خورشید و چشم» استفاده میکند. همانگونه که چشم برای دیدن نیازمند نور خورشید است و بدون آن از دیدن عاجز میماند، عقل انسانی نیز برای ادراک کلیات و حقایق، نیازمند فیض و اشراقی است که از سوی عقل فعال بر او میتابد. به این ترتیب، معرفت حقیقی، امری اکتسابی محض نیست، بلکه حاصل فیض الهی است که بر انسان تابیده میشود.
۳. نفسشناسی و مراتب عقل
فارابی در نفسشناسی خود، متأثر از ارسطو و افلاطون، انسان را مرکب از دو جوهر میداند: جسم (بدن) که از عالم ماده و خلق است و روح که منشأ آن عالم امر و مجرد است. او برای نفس، قوای مختلفی از جمله نفس نباتیه (قوه تغذیه و رشد)، نفس حیوانیه (قوه حس و حرکت) و نفس ناطقه (قوه عاقله) را در نظر میگیرد.در بحث از نفس ناطقه، به تقسیم عقل به دو بخش «عقل نظری» و «عقل عملی» میپردازد. عقل نظری، مدرک کلیات و حقایق است و برای سعادت حقیقی انسان ضروری است.
فارابی برای عقل نظری مراتبی سهگانه قائل است: عقل هیولانی (استعداد محض برای ادراک)، عقل بالفعل یا بالملکه (زمانی که بدیهیات را درک میکند) و عقل مستفاد (زمانی که به اتصال با عقل فعال، کلیات و حقایق را دریافت میکند).
از سوی دیگر، عقل عملی، منشأ اخلاق و رفتارهای انسان است و در خدمت عقل نظری قرار دارد. این تقسیمبندی، بنیانی برای فهم فرایند کسب معرفت و نقش اخلاق در سعادت انسان در فلسفه فارابی است.
۴. فلسفه سیاسی و مدینه فاضله: رؤیای جامعه آرمانی
بدون شک، یکی از مهمترین و تأثیرگذارترین بخشهای اندیشه فارابی، فلسفه سیاسی اوست. او اولین فیلسوف مسلمانی است که به طور نظاممند به طرح یک نظریه سیاسی جامع پرداخته است.فارابی با ترسیم «مدینه فاضله» (آرمانشهر)، جامعهای را به تصویر میکشد که در آن همه اعضا در جهت دستیابی به سعادت حقیقی همکاری میکنند. او این جامعه را به جسم انسان تشبیه میکند که همانگونه که قلب بر سایر اعضا برتری دارد و همه اعضا در خدمت او هستند، در مدینه فاضله نیز رئیسی (فیلسوف-شاه) وجود دارد که بر دیگران ریاست میکند، اما خود در خدمت هیچکس نیست.
این سلسلهمراتب تا پایینترین طبقات جامعه ادامه دارد و هر عضوی در خدمت عضو بالاتر از خود و در نهایت، همه در خدمت کل جامعه هستند.
فارابی رئیس مدینه فاضله را کسی میداند که به واسطه اتصال به عقل فعال، معرفت حقیقی را در خواب و بیداری دریافت میکند. او دارای ویژگیهایی چون حکمت، شجاعت، عدالت و قدرت خطابه است. این ویژگیها او را به اندیشه «شاه آرمانی» در ایران باستان و همچنین به مفهوم «امام معصوم» در اندیشه شیعی نزدیک میکند.
در برابر مدینه فاضله، فارابی از جوامع غیر فاضله نیز سخن میگوید: «مدینه جاهله» (جامعهای که سعادت را در امور مادی میجوید)، «مدینه فاسقه» (جامعهای که به حق باور دارد اما به آن عمل نمیکند) و «مدینه ضاله» (جامعهای که به سعادت اخروی اعتقاد ندارد). این طبقهبندی، نشاندهنده دغدغه عمیق فارابی برای نقد وضع موجود و ارائه الگویی برای جامعه مطلوب است.
۵. طبقهبندی علوم: گامی به سوی دانشنامهنویسی
فارابی را میتوان یکی از پیشگامان طبقهبندی علوم در جهان اسلام دانست. او در کتاب «احصاء العلوم» (شمردن علوم)، طرحی نو برای تقسیمبندی علوم ارائه داد که در آن، برخلاف ارسطو، علوم اسلامی مانند فقه و کلام را نیز گنجاند.فارابی علوم را به دو دسته کلی تقسیم میکند: علومی که درباره هستی به طور عام بحث میکنند (مانند الهیات و مابعدالطبیعه) و علومی که به جزئیات و امور فرعی میپردازند (مانند طبیعیات، ریاضیات، طب و...).
او سپس هر یک از این دستهها را به شاخههای جزئیتر تقسیم میکند. این اثر فارابی، نهتنها یک کتاب درسی بود، بلکه اولین تلاش جدی برای ارائه یک نقشه جامع از دانش بشری در تمدن اسلامی به شمار میرود و تأثیر عمیقی بر آثار بعدی، مانند «دانشنامه»های ابن سینا و دیگران گذاشت.
بخش سوم: آثار ماندگار؛ میراثی برای بشریت
فارابی با وجود عمر نسبتاً کوتاه خود، آثار فراوانی از خود به جای گذاشت که هر یک گواهی بر نبوغ و گستردگی دانش اوست. هرچند متأسفانه بسیاری از این آثار در گذر زمان از بین رفتهاند، اما همان تعداد باقیمانده نیز برای شناخت عظمت او کافی است. محور اصلی بسیاری از تالیفات فارابی در حوزه منطق، فلسفه، شرح بر کتب افلاطون و ارسطو، و همچنین فلسفه سیاسی است.برخی از مهمترین و شاخصترین آثار فارابی عبارتاند از:
* «آراء اهل المدینه الفاضله» (اندیشههای مردم شهر آرمانی): این کتاب مهمترین اثر فارابی در حوزه فلسفه سیاسی است. او در این اثر، ابتدا به توصیف نظام خلقت، پیدایش موجودات و مراتب هستی میپردازد و سپس ویژگیهای مدینه فاضله و رئیس آن را تشریح میکند. این کتاب را میتوان بیانیه اندیشه سیاسی فارابی دانست.
* «السیاسة المدنیه» (سیاست شهری): این کتاب نیز به موضوع سیاست و جامعه میپردازد و در آن، فارابی به بحث درباره اقتصاد سیاسی، عدالت و سلسلهمراتب اجتماعی در مدینه فاضله میپردازد. او در این کتاب، همانند اثر پیشین، از تمثیل بدن انسان برای تبیین ساختار جامعه استفاده میکند.
* «الجمع بین رای الحکیمین» (جمع میان آرای دو حکیم): این اثر ارزشمند، تلاشی است برای نشان دادن هماهنگی و سازش میان آرای افلاطون و ارسطو. فارابی در این کتاب میکوشد تا ثابت کند که اختلافات ظاهری میان این دو فیلسوف بزرگ، ریشه در تفسیرهای نادرست و سطحی داشته و در حقیقت، هر دو به دنبال یک حقیقت واحد بودهاند.
* «احصاء العلوم» (شمردن علوم): همانگونه که گفته شد، این کتاب یک دایرةالمعارف جامع از علوم مختلف زمان خود است. فارابی در این اثر، علوم را به شیوهای نظاممند طبقهبندی و معرفی میکند. این کتاب در نوع خود اولین تلاش برای ارائه یک ساختار منسجم از دانش بشری در جهان اسلام است.
* «تحصیل السعاده» (کسب سعادت): این کتاب به موضوع اخلاق و فلسفه نظری میپردازد و در آن، فارابی به تبیین مفهوم سعادت حقیقی و راههای رسیدن به آن میپردازد.
* «رساله فی العقل» (رسالهای در باب عقل): در این رساله، فارابی به طور تخصصی به بحث درباره ماهیت عقل، چیستی آن و اقسام مختلف عقل (عقل نظری و عملی) میپردازد.
* «کتاب الموسیقی الکبیر» (کتاب بزرگ موسیقی): این اثر، مهمترین کتاب فارابی در حوزه موسیقی است. او در این کتاب، نهتنها به مباحث فنی و عملی موسیقی میپردازد، بلکه اصول فلسفی حاکم بر آن، تأثیر موسیقی بر روح انسان و کیفیتهای کیهانی آن را نیز مورد بحث قرار میدهد.
* «فصوص الحکم» (نگینهای حکمت): این کتاب به حکمت الهی و به ویژه نفسشناسی اختصاص دارد. فارابی در این اثر، به تبیین ماهیت نفس، رابطه آن با بدن و مراتب کمال آن میپردازد.
بخش چهارم: تأثیر ابونصر فارابی بر اندیشه پس از خود
تأثیر فارابی بر تاریخ فلسفه و اندیشه اسلامی، به هیچ وجه قابل انکار نیست. او را میتوان حلقه اتصال اصلی میان فلسفه یونان باستان و فلاسفه بزرگ اسلامی دانست. پیش از او، ابویوسف کندی نخستین گامها را برای ورود فلسفه به جهان اسلام برداشته بود، اما این فارابی بود که توانست نظامی جامع و منسجم از اندیشه عقلی را پایهگذاری کند و مکتبی فلسفی تأسیس نماید که تأثیری شگرف بر نسلهای بعدی گذاشت.* تأثیر بر ابن سینا: بزرگترین فیلسوف جهان اسلام، ابوعلی سینا، خود را شاگرد فارابی میدانست. او در آثار خود بارها به نظریات فارابی اشاره کرده و آنها را بسط و تکامل داده است. تقسیمبندی عقل به نظری و عملی و نظریه عقل فعال، از جمله مهمترین میراثهای فارابی برای ابن سیناست.
* تأثیر بر خواجه نصیرالدین طوسی: خواجه نصیرالدین طوسی، فیلسوف و متکلم بزرگ شیعه، نیز از اندیشههای فارابی بهره فراوان برده است. او در آثار خود، به ویژه در شرحی که بر «اشارات» ابن سینا نوشته، به طور مکرر به آرای فارابی ارجاع میدهد.
* تأثیر بر فلسفه غرب: تأثیر فارابی به جهان اسلام محدود نماند. آثار او در قرون وسطی به زبان لاتین ترجمه شد و بر اندیشمندان مسیحی، به ویژه فیلسوفان مدرسی مانند آلبرت کبیر و توماس آکویناس، تأثیر گذاشت. برخی از محققان غربی، فارابی را برتر از ابن سینا دانستهاند و او را بنیانگذار فلسفه سیاسی در تمدن بشری میشمارند.
* تأثیر بر امام خمینی (رحمه الله): در دوران معاصر، حضرت امام خمینی (رحمه الله) به عنوان یکی از بزرگترین فیلسوفان و عارفان اسلامی، از فارابی با عنوان «معلم ثانی» یاد کرده و در آثار خود، به ویژه در بحثهای مربوط به عمومیت قدرت الهی و برهان صدیقین، به آرای او استناد کرده است. این امر نشاندهنده استمرار و زنده بودن اندیشه فارابی در حوزههای عمیق فلسفه اسلامی است.
جمعبندی و نتیجهگیری: راهکارهایی برای احیای میراث فارابی
ابونصر فارابی، بیش از یک فیلسوف، یک معمار تمدنی بود. او در دورانی که جهان اسلام در حال شکلگیری و تثبیت هویت فکری خود بود، با تکیه بر میراث غنی یونانی و با الهام از آموزههای اسلامی، نظامی فکری بنیان نهاد که قرنها راهنمای اندیشمندان بود.او با طرح نظریه پیوند دین و فلسفه، راه را برای همزیستی عقلانیت و معنویت هموار کرد. با نظریه معرفت و عقل فعال، به تبیین فرایند پیچیده شناخت پرداخت. با فلسفه سیاسی خود و طرح مدینه فاضله، رؤیای جامعهای آرمانی بر پایه عدالت و خرد را در سر پروراند. و با طبقهبندی علوم، گامی بلند در جهت سازماندهی دانش بشری برداشت.
امروز، در جهانی که با بحرانهای هویتی، تعصبات کورکورانه و شکاف میان علم و دین دستوپنجه نرم میکند، اندیشههای فارابی بیش از هر زمان دیگری میتواند راهگشا باشد. برای احیای میراث او، راهکارهای زیر پیشنهاد میشود:
۱. تأسیس کرسیهای فارابیشناسی: در دانشگاههای کشورهای اسلامی، به ویژه در ایران و افغانستان، باید کرسیهای تخصصی برای مطالعه و پژوهش در اندیشههای فارابی ایجاد شود. این کرسیها باید با هدف تربیت نسل جدیدی از پژوهشگران و فیلسوفان که با اندیشههای او آشنا باشند، فعالیت کنند.
۲. بازخوانی و بازتفسیر آثار فارابی: بسیاری از آثار فارابی به زبان عربی و فارسی ترجمه و شرح شدهاند، اما هنوز هم نیاز به بازخوانی و بازتفسیر انتقادی دارند. باید با استفاده از روشهای نوین پژوهشی، ابعاد ناشناخته اندیشه او را آشکار ساخت و ارتباط آن را با مسائل امروز جهان اسلام نشان داد.
۳. گنجاندن اندیشه فارابی در برنامههای درسی: آموزش و پرورش و دانشگاهها باید در برنامههای درسی خود، به ویژه در رشتههای فلسفه، علوم سیاسی و مطالعات اسلامی، جایگاه ویژهای برای اندیشههای فارابی در نظر بگیرند. دانشآموزان و دانشجویان باید با مفاهیمی چون «مدینه فاضله»، «عقل فعال» و «پیوند دین و فلسفه» از همان دوران تحصیل آشنا شوند.
۴. ترویج گفتوگوی بینافرهنگی بر مبنای اندیشه فارابی: فارابی پلی میان شرق و غرب بود. امروز میتوان با تکیه بر اندیشههای او، گفتوگویی سازنده میان فرهنگها و تمدنها را آغاز کرد. برگزاری همایشهای بینالمللی، انتشار مجلات علمی مشترک و ترجمه آثار فارابی به زبانهای زنده جهان، میتواند به این هدف کمک کند.
۵. احیای نام و یاد فارابی در فضای عمومی: همانگونه که در بسیاری از کشورهای پیشرفته، نام متفکران بزرگ بر خیابانها، دانشگاهها و موسسات عمومی نقش میبندد، باید در کشورهای اسلامی نیز نام فارابی بر مکانهای علمی و فرهنگی نقش ببندد. ساخت کتابخانهها، موزهها و مراکز فرهنگی به نام او، میتواند نسل جوان را با این شخصیت بزرگ آشنا کند و به آنها افتخار کند که وارث چنین تمدنی هستند.
سخن پایانی: صدای خرد در گذر زمان
ابونصر فارابی، تنها به یک دوره تاریخی تعلق ندارد. او صدای خرد در برابر تعصب، علم در برابر جهل، و اخلاق در برابر قدرت است. او در دورانی که جهان در تاریکی جهل و تعصب فرو رفته بود، چراغی برافروخت که نورش تا به امروز روشن است. او نهفقط یک فیلسوف، بلکه یک معمار تمدن بود که با اندیشههای خود، بنای مستحکمی برای تفکر در جهان اسلام پیریزی کرد.امروز، وقتی از فارابی سخن میگوییم، در حقیقت از خودمان میپرسیم: آیا ما هنوز وارثان شایسته اوییم؟ تا زمانی که تفکر در سیاست و اخلاق ما نهادینه نگردد، تا وقتی که به جای قهرمانسازیهای قومی، به سراغ قهرمانان اندیشه نرویم، پاسخ این پرسش همچنان تلخ خواهد بود. اما امید باقی است، زیرا هر نسلی که نام امثال فارابی را بخواند و در اندیشههایش بیندیشد، گامی به سوی خرد و روشنگری برمیدارد؛ و این، آغاز رهایی است. بیایید با احیای میراث فارابی، بار دیگر صدای خرد را در سرزمینهایی که مهد تمدن بودهاند، طنینانداز کنیم.
زندگی فارابی را نکاویدیم که تنها بر گذشتهای درخشان ببالیم؛ او را خواندیم تا در آیندهای تاریک، چراغی در دست داشته باشیم؛ چراغی که سوختش خرد است و روشناییاش، عدالت.
نویسنده: سیدامیرحسین موسوی تبار
منبع: راسخون
تازه های مقالات
ارسال نظر
در ارسال نظر شما خطایی رخ داده است
کاربر گرامی، ضمن تشکر از شما نظر شما با موفقیت ثبت گردید. و پس از تائید در فهرست نظرات نمایش داده می شود
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}